Dinsdag op FOX Sports: Catching Hell

Schildkamp: "Catching Hell de beste sportdoc die ik ooit zag"

7 april 2020
Zie ze staan. De jongetjes met de knutselbordjes. ‘Berghuis, mag ik je shirt’. De in het dagelijks leven wat brutale aanspreekvorm van alleen de achternaam telt niet voor de jonge fan. Hij wil een shirt. En anders de wat opdringerige vader op de achtergrond wel. Ongeduldig aan de zijlijn. Het eindsignaal misschien wel belangrijker dan de wedstrijd zelf.

Het moment dat De Favoriete Voetballer langsloopt, jouw bordje ziet en zijn shirt afgeeft. Tientallen bordjes zien we wekelijks in de stadions.

Af en toe is er ontroerend succes. Berghuis die na een glansrol en een applauswissel zijn shirtje afgeeft en een knulletje het moment van zijn leven bezorgt. Het gedragen voetbalshirt is het ultieme relikwie van een stadionbezoek.

Hoe anders is dat in het Amerikaanse honkbal. Hoewel de meeste fans in het shirt van hun favoriete club de wedstrijden bezoeken, is het verkrijgen van een gedragen shirt er geen thema.

De Amerikaanse baseball-fan jaagt op een foutgeslagen bal, of, nog beter, de homerun-bal. Overal in het stadion kinderen en ouders met hun eigen XL-handschoen, hopend op dat ene moment dat de bal hun kant uitkomt.

Catching Hell 

Honderden wedstrijden zag hij al van zijn Chicago Cubs. Steve Bartman, vaste bezoeker van Wrigley Field. Niet verwend met veel succes.

De Cubs wonnen de World Series in 1908 en stonden voor het laatst in de World series in 1945. Bijnaam van de Cubs: The Loveable Losers.

Maar in het najaar van 2003 is alles anders.

De Cubs beleven een topseizoen en staan op de drempel van de finale. Ze leiden de best-of-seven tegen de Marlins met 3-2 en in de achtste wedstrijd staan de Cubs met 3-0 voor.

Vijf uitjes nog. Vier eigenlijk als de bal onderweg is naar het linksveld en de briljante left-fielder Moises Alou onderweg is om de bal te vangen.

En dan is daar Steve Bartman, een wat sullig ogende twintiger. Administratief medewerker uit een van de voorstadjes van Chicago. Koptelefoon op, brilletje en een te groot sweatshirt. Ziet hij Alou aankomen? Nee natuurlijk niet. Vanuit zijn positie dicht tegen de railing, Section 4, Row 8, Seat 113, ziet hij slechts de bal die recht op hem af komt. Even voor het begrip; als een bal duidelijk boven de tribunes komt, mogen de fans proberen het relikwie te vangen. Heeft een fielder nog kans worden de supporters geacht ervan af te blijven.

Dit is een twijfelgeval. Bartman waagt een poging en hij is niet de enige. Uiteindelijk wel de ongelukkige. Want hij is het die, overigens zonder de bal te vangen, de bal wegtikt voor de graaiende handschoen van Alou.

Er is in de jaren na het incident veel gespeculeerd waarom dit incident uiteindelijk mythische proporties heeft aangenomen in de geschiedenis van de Cubs. Was het de woeste reactie van Alou richting Bartman? Zijn priemende vinger richting de fan die alleen maar zijn kans schoon zag? Het ziedende commentaar op CBS? De regie die het moment maar bleef herhalen, zeker als het duel kantelt in het voordeel van de Marlins?

Catching Hell geeft antwoord op al deze vragen en meer. Een prachtige reconstructie van een moment dat een supporter uitgroeit tot de grootste zondebok van de Amerikaanse sportgeschiedenis. Het is de beste sportdocumentaire die ik ooit zag.

Vincent Schildkamp

Catching Hell zie je dinsdag vanaf 20.30 uur op FOX Sports 1

Gerelateerd